30 jun. 2009

Mechtelds verhaal (juni 2009)

Hoi,

Ook ik wil graag mijn verhaal doen op deze site, mede in de hoop dat dit anderen wellicht tot steun zal kunnen zijn. Ik ben 35 jaar en woonachtig in Rotterdam. In juli 2007 heb ik op aanraden van de huisarts een uitstrijkje laten doen. De aanleiding was dat ik al een tijd last had van contactbloedingen, maar ik weet dit zelf aan het Mirena-spiraal dat ik, ook met het oog op andere klachten, wilde laten verwijderen. Ik had niet eerder aan het bevolkingsonderzoek meegedaan. Kanker komt niet voor in mijn familie, ik dacht dat mij dat niet zou overkomen. Twee weken later kreeg ik de uitslag, weer bij de huisarts. Eigenlijk geheel toevallig: ik kwam voor iets anders en heb geen moment meer bij dat uitstrijkje stilgestaan. Ze zei dat het een PAP2 was, een voorstadium van baarmoederhalskanker. De schok was erg groot. Ze heeft me doorgestuurd naar het ziekenhuis, op mijn verzoek het LUMC in Leiden. Ook daar was de uitslag PAP2. Herhalen over een half jaar. Zo gezegd, zo gedaan. Na een half jaar uitslag PAP3a… Daarna weer PAP2 en toen ik voor de tweede keer PAP3a had heeft een colposcopie plaatsgevonden; inspuiten van de baarmoedermond met azijnzuur om de afwijkende plekjes zichtbaar te maken, en aansluitend een biopsie waarbij vier stukjes weefsel zijn weggenomen. De uitslag van het pathologisch onderzoek was een CIN III, ernstige dysplasie. Anderhalve week later al, op 25 mei 2009, heb ik een lisexcisie ondergaan. Ik had inmiddels de nodige verhalen gelezen op het internet en was daar niet gerust op… Gelukkig kan ik zeggen dat het alleszins meeviel. Ze hebben het goed verdoofd met vier verdovingsinjecties, waardoor ik van de ingreep zelf niets heb gevoeld. Verder deden de arts en verpleegkundige er alles aan om mij op mijn gemak te stellen. De eerste dagen heb ik veel wondvocht verloren, maar dit werd snel minder, zeker als ik me niet inspande. Los van een nabloeding twee weken na de ingreep, heb ik er verder eigenlijk geen hinder meer van ondervonden. Wel was ik geschrokken van de hoeveelheid weefsel die ze hadden weggenomen; een laag van maar liefst een centimeter. Gelukkig kreeg ik de geruststelling dat de ingreep geen consequenties had voor een eventuele zwangerschap. Twee weken later kreeg ik de uitslag: er was voldoende weefsel weggehaald (het weefsel was inderdaad CIN III) dus nabehandeling was niet nodig. Ik hoef pas over een half jaar weer terug te komen voor een uitstrijkje. Verder sta ik tot 2011 onder controle.

Ik wens iedereen die dit doormaakt heel veel sterkte. Ik weet welke onzekerheid het met zich meebrengt; steeds weer wachten op de uitslagen, angst voor wat er aan de hand is en wat voor gevolgen dit kan hebben, zeker als je nog een kinderwens hebt! Verder kan ik iedereen aanraden: neem bij elk ziekenhuisbezoek iemand mee. Het zijn best ingrijpende mededelingen die je krijgt te verwerken, ik heb zelf gemerkt dat je niet altijd alles even goed meekrijgt door de spanning over wat er aan de hand is en wat er met je gaat gebeuren. Dan is het fijn als er iemand bij is die meeluistert. Of schrijf mee met wat de arts zegt. En stel alle vragen die er bij je opkomen. Ik ben zelf na de laatste ingreep nog een keer teruggegaan voor een gesprek met een gynaecoloog, enkel om nog een aantal vragen te kunnen stellen. Het heeft mij heel erg geholpen.

Als je vragen hebt of ervaringen wilt delen, mail mij dan gerust.

17 apr. 2009

Anja's verhaal (april 2009)

voor de tweede keer pap 4

hallo...ik.ben anja...en wil graag mijn verhaal kwijt....ik ben alle verhalen aan het lezen en ben erg aangedaan door deze verhalen...gelukkig zitten er ook goede verhalen tussen die mij vlak voor mijn baarmoederverwijdering toch wel staande houden.....Ik zit voor de tweede keer in pap 4.....na de geboorte van mijn eerste zoon (10 jaar geleden) moest ik een uitstrijkje laten maken...deze was niet goed ik zat in pap 4..en werd 2 keer geopereerd...dit was 6 weken na de bevalling...ook kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk nooit meer kinderen kon krijgen...en ALS ik al zwanger zou worden de kans op vroeggeboorte(na 3 mnd) heel groot zou zijn....emotioneel was ik ..een wrak..was immers net bevallen van mijn eerste kind en had nog een kinderwens...maar goed moest me erbij neerleggen...de opeenvolgende jaren zat ik met controlle steeds in pap 1...en was daar uiteraard erg blij mee...wonder boven wonder werd ik 5 jaar later toch zwanger...niet gepland en net relatie verbroken....schrok me wezenloos...maar was al snel heel blij....ik kreeg toch nog een kindje..welliswaar alleen zonder vader...de zwangerschap liep als een normale zwangerschap...met uitzondering van de wekelijkse echo...ivm vroeggeboorte...mijn jongste zoon is 9 july 2003 geboren gezond en wel...geen complicaties.....in jan 2008 liet ik een uitstrijkje maken...Gewoon deed ik ..ook al hoefde niet ...toch ieder jaar. ik bleek in pap 2 te zitten...had ik niet verwacht dus de schrik was groot...ik hoefde mij niet druk te maken want dit kon zich nog reduceren ...en moest over half jaar terug....al gauw kreeg ik tussentijdse bloedingen en merkte en voelde dat het niet goed was....meerdere keren heb ik een sec opiniun gevraagd bij andere genyacologen...en uitstrijkjes laten maken...nog steeds pap 2....toch voelde ik dat het niet goed was...in jan 2009 weer naar gyn en hij wilde uitsrijkje maken...het deed pijn en begon te bloeden...ik moest onder de micr en daar hebben ze biopt weggepakt en een nieuw uitrijkje.. ook hebben ze wat ze konden zien weggehaald....4 weken lang flinke bloedingen gehad en kreeg de uitslag dat er indd verkeerde cellen inzaten...moest de wond laten rusten en over een half jaar terug voor een nieuw uitstrijkje....toch kreeg ik 3 weken daarna weer een tel van het ziekenhuis....bij de biopt zat ik in pap 2 en in het uitsrijkje in pap 4..!!!!????..dit vonder ze vreemd en 21 april 2009 gaat mijn baarmoeder eruit. ben daar heel blij mee maar voel de angst dat het hier niet bij blijft...ben bang omdat ik al vaker verontrustend nieuws heb gehad en dat dat deze keer ook zo zal zijn...ik probeer positief te blijven en ben blij als ik wakker word na de narcose en ik te horen krijg dat het allemaal goed is gegaan.....wil er bij zeggen dat het overigens niet zo hoeft te zijn bij iedereen voor de tweede keer hoor.....maar laat aub toch ook na die 5 jaar toch regelmatig een uitsrijkje maken...ik ben in 2 jaar tijd van pap 1 naar pap4 gegaan...dus je ziet het kan heel snel gaan....wens iedereen veel sterkte en .positiviteit toe gr en een hele dikke knuffel voor jullie..anja

13 mrt. 2009

Wendys verhaal (maart 2009)

Hallo,

Bij deze mijn verhaal.

Ik ben 29 jaar en moeder van twee zoontjes van 9 en 1 jaar.

Drie weken geleden ben ik naar de gyneacoloog gegaan om te kijken of mijn spiraaltje goed zat. Ik heb namelijk sinds mijn laatste zwangerschap veel last van buikpijn. Omdat ik ook een oproep voor het bevolkingsonderzoek had gekregen het uitstrijkje ook gelijk laten maken.

Vorige week, 5 maart, werd ik gebeld door de assistente dat er afwijkende cellen waren gevonden en ze me graag verder wilden onderzoeken. Ik had PAP3B.
10 maart naar het ziekenhuis gegaan waar de gyneacoloog een colposcopie heeft uitgevoerd en 4 stukjes weefsel heeft weggehaald. (dit vond ik behoorlijk pijnlijk!!!)

Hij gaf aan dat ik hoogstwaarschijnlijk ook een excisie moest ondergaan, dat ze met een soort kaasschaaf het weefsel weghalen.

Over twee weken moet ik terug voor de uitslag.

Ik heb verder wel veel buikpijn (kan niet naar de wc, zelfs met laxeermiddel niet) en blaasontstekingen. Ongeveer 2 weken geleden kreeg ik bijvoorbeeld klachten die bij een blaasontsteking horen. Test bij de huisarts laten doen, kwam niks uit. 5 dagen later weer een test laten doen en toen had ik wel een baasontsteking. Voor drie dagen antibiotica gekregen en toen was de blaasontsteking weer weg. 2 dagen na de laatste pil weer blaasklachten maar niks in de urine te vinden...Pff word er gek van! Moet nu over een maand naar de internist voor mijn darmen. Zit in ieder geval in de "molen".

Al die organen (blaas/baarmoeder/darmen) het zit natuurlijk dicht bij elkaar....

Ik ga maar van het positieve uit en kan niet anders als afwachten.

Wordt dus nog vervolgd!

Wendy

8 mrt. 2009

Kims verhaal (maart 2009)

Hallo allemaal,
Ik heb ook 2 maanden geleden een uitstrijkje laten maken, ik was helemaal niet bekend hiermee ben 31 jaar. Ze vertelde me ook over het hpv virus waar ik nog nooit van gehoord had! ben gaan zoeken en schrok er toch wel even van. De uitslag was bij mij ook pap 2! ook de laatste maanden heb ik last van tussentijdse bloedingen en is ook nog nooit eerder voorgekomen bij mij?! De huisarts zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken, maar als ik lees hierover en kijk naar mijn klachten dan word ik toch behoorlijk angstig.
Ben inmiddels ook bij de gynaecoloog geweest voor die doorbraakbloedingen en er was niets te zien gelukkig!! maar toch?! er is zo weinig over bekend en ze blijven je vertellen dat je je geen zorgen hoeft te maken!Ik maak me wel degelijk zorgen, hebben ze iets over het hoofd gezien? is het uitstrijkje wel betrouwbaar? wie heeft dit ook?? ben heel benieuwd naar jullie ervaringen hiermee!
En ik wil degene die het slechte nieuws te horen hebben gekregen ongelooflijk veel sterkte wensen!
kim

25 feb. 2009

Sandras verhaal (februari 2009)

Hoi Christine,

Nu, vier maanden na de operatie, wil ik graag mijn verhaal vertellen zodat anderen hier iets aan kunnen hebben.
Ik heet Sandra en ben 39 jaar, getrouwd met Karel en heb drie kinderen van 15, 11 en 10 jaar.
Eigenlijk begint mijn verhaal in 2007, als ik last krijg van contactbloedingen, tussentijdse bloedingen en pijn na het vrijen. De huisarts doet het af met een ontsteking of gesprongen adertje en stuurt me weer naar huis.
In de zomer van 2008 zijn wij op Lanzarote en begin ik hevig te bloeden, dit duurt een paar dagen en na de vakantie maak ik meteen een afspraak bij de huisarts. Hij denkt aan hormoonproblemen en schrijft een hormoonkuur voor om alles schoon te maken. Na twee weken is er nog weinig veranderd en zet hij me aan de anticonceptiepil.
Na veel bijwerkingen en weer bloedingen staan wij op een onderzoek door een gynaecoloog. Na veel paniek in het ziekenhuis, een uitstrijkje en een punctie krijgt mijn man op 16 september de grote klap: Uw vrouw heeft kanker. Het uitstrijkje uit 2004 blijkt verkeerd!!! beoordeeld, was pap1 maar moest al pap3 zijn. En nu zit ik al op pap5.
De wereld staat op zijn kop, en ik ben alleen maar verdoofd van angst en schrik. Het blijkt om een tumor van 5 cm doorsnede te gaan aan de buitenkant van de baarmoederhals. Dokter Fons uit het AMC onderzoekt mij en zegt dat er grote kans is dat het aan de baarmoederbanden of blaas zit vergroeid. De week erna ga ik in de molen van MRI scan, longfoto's en bloedonderzoek en een onderzoek onder narcose om te kijken waar het precies zit en hoe te gaan behandelen.
Wonder boven wonder zit de tumor nergens aan vast en wil Dr. Fons me opereren. Ze legt alles heel goed uit, het wordt een wertheim operatie. Ik krijg alle ins en outs te horen en daarbij is ze ook nog erg meelevend en lief. Er is wel een wachtlijst maar ze doet haar uiterste best me zo snel mogelijk in te plannen. Achteraf zijn die 4 weken goed geweest om alles thuis goed te regelen en het een beetje een plekje te geven voor mezelf.
28 oktober is de grote dag, Karel, de kinderen en mensen om mij heen zijn zenuwachtiger dan ik. Ik denk alleen maar, haal het er alsjeblieft zo snel mogelijk uit!
Na een acht uur durende operatie waarbij op het eind nog een ader wordt geraakt waardoor ik veel bloed verlies kom ik rond acht uur 's avonds weer op zaal. De operatie is geslaagd, de baarmoeder, tumor, eileiders, lymfeklieren, een deel van de ingang en 22 puncties zijn verwijderd en nu is het wachten op de uitslag. En natuurlijk herstellen en dat gaat met vallen en opstaan. Na 12 dagen, bloedtransfusies, pijn, urine en ontlastingproblemen mag ik naar huis. Met de blaascatheder die er na twee weken uitmag. Een buikvliesontsteking is het gevolg, ik raak met de ambulance terug naar het AMC. Denk echt dat mijn laatste uur geslagen heeft. Maar alle uitslagen zijn GODDANK goed en ik hoef geen chemokuur of bestraling.
En nu is het dan alweer vier maanden later. Ik ben nog erg vermoeid, heb lymfe drainage therapie omdat het vocht niet uit mijn linker been wil, en het plassen gaat af en toe moeizaam. Het verwerken van dit alles is af en toe best moeilijk, want je wil niet iedere keer gaan zitten janken waar de kinderen bij zijn, en je wil niet iedere keer zeuren dat je zo moe bent. Je wilt het liefst weer 'gewoon' zijn! Maar ik denk dat dat een illusie is die er niet meer inzit. Want de angst voor wat er nog gaat komen zit er voorlopig goed in. Natuurlijk probeer je het positief te bekijken en te denken, het had ook zo anders kunnen aflopen, en als je op deze site leest is dat ook echt zo maar je bent toch kankerpati├źnt, en dat gevoel zal niet zomaar verdwijnen. Ik hoop dat lezers van deze site iets aan mijn verhaal hebben, en als je nog meer vragen hebt mag je altijd mailen naar snmkenter@hetnet.nl. Sterkte voor iedereen die dit overkomt!!

Groetjes Sandra